-آنگونه شعله زد پاییز که در مصاف مصیبت مرا زبان گم شد

نیمه شب گوش می دادم به صدای خروپف تو، خوابیده بودی. دست هات از زور ساعت ها تمرین پیانو که روز جمعه داشتی مشت بودن و چشم هات خیس. من تو قلبم نور داشتم و یک دشت از اقاقی ها. بلندی مژه هات رنگین کمون و عطر وانیل پیراهنت، موج بود.. رقص موج تو آغوش باد صبا. تو توی آغوش من آروم گرفته بودی. متین بودی، باوقار و همیشه سبز. هستی هنوزهم. 

عزیزکم تو روح نیلوفر آبی‌داری. تو خوب و پاک، درمقابل بدی های این زمینی. تو به پیچیدگی زن و لطافت تبسم یک کودکی. من می‌رنجم از هر بار رنجیدنت و سخت تر رنجیدنت. تو شکننده ای.. بسیار، بسیار و بسیار

-کاش می تونستم درموردش حرف‌بزنم و بجاش با درد قفسه سینه آواز (کلیک نکنید)نخونم

فهمیدم پسری که ثانیه وار تلاش کرده برای بدست آوردنت؛ بازهم تکرارش می کنه. تو خسته راهی و لوس. اون هنوزهم مصمم و در تلاش

در جوار پسردایی و بستنی عروسکی. دیروز.. جشن فارغ التحصیلی مسخره مدرسه و گل های رز قرمز

-برام نوشت دیروز می درخشیدی. حتی اگر سیاهی پلک هات نشونه از تلاش مستمر داشت. دوست پسرم از آسمون نازل شده بله

هالیوود به چشم کور کنی گیشه پورن اکران می کنه. بی تی اس هم میاد و چهار چنگولی گرمی بلند می کنه. کدوم هنر؟ تمام شد. 

دل خوش به چی؟ تو این قرن بیست و یک بوی تعفن هنر دنیارو برداشته

هنر مرده بابا جان

مرده

امیدوارم ماه دیگه من و آقای استاد به اندازه تونی و یسلی ناز باشیم.. وگرنه و اگر نبودیم لابد ما ناز ترتر شدیم

-از طرف بهارِ کوچک تو

حتی جشن تابستانه یک آگوست هم به خوشگلی گل من نبود امروز. بابک بهم دخترک گل منگلی گفت و بعد دسته اش به دستم داد. تو راه خونه گفتم براش از استاکر های بیمارگونه کامنت های خودم و گفت چیزی نیست. به محمد حسین ادیب هم با اون همه اسم و رسم که داره فحش میدن :) پدر من آی بابا وای

چابهار؛ اون خونه‌‌ست که عاشقشم. یک روز بهش برمی گردم و زیر درخت های حرای اون، رو به روی ساحل شب تاب، می میرم.

یا اسم اون فولدر از بلاگ قبلت که در پرستش بهار بود. از استراوینسکی؟ یادم هست صندوق مخفی نامه هامون. تمام کاست ها که از پینک فلوید و لیونل ریچی ریکورد کردی برای من. اولین ایمیل که نوشتم به چشم شما جماعت قرن بیست و یکمی پسند! و خندیدی. شاید کلاسیک ترین یا استتیک و شاعرانه ترین عاشقانه قرن. روی کفش هات قهوه ریختم و بعد یک دست حکم ازت باختم. 

تو نور بودی و بزرگ

فروتن، لطیف و تماشایی

از خانوم نازی که بی نهایت عاشقشم، پریا. 

داشتم فکر می کردم اگر پسر می بودم مهم بود برام که اسم دوست دخترم پریا باشه حتما

گلدون بفشک های نازم روی میز تنیس گذاشته بودم. انگار که از یک دسته ان

امیدوارم تا زیبا بیاد و از پاستا های مخصوصش بپزه برام وگرنه.. خب می شکنه دلم

-که در هجوم خزان جان این جهان گم شد

تولدت مبارک کسرا

اگر بودی حالا بیست و سه ساله می شدی بچه خوشگل (نخند چون حق نداری.)

زود بود برای رفتن کسرا خیلی زود

برای خداحافظی که دوست نداشتیم هردو

تولدت مبارک آمی، آدیوس آمیگو

آروم بخواب

آدیوس

.

تو یادت نیست

روزی که مو های‌ت را به زمان بافتم.

تو یادت نیست وقتی که دیر رسیدم.

تو یادت نیست وقتی می خواستی عکس بگیری،پرسیدی:

کدومو بزنم.

تو یادت نیست اما من کلوچه اورده بودم.

تو یادت نیست اما من عکس هایی را اورده بودم که زمان را کلاژ کرده نشانت دهم.

تو یادت نیست اما من یادم بیشتر نیست.

تو یادت نیست،اما تو وجود داشتی و کافی نشسته بودی .

شما یادتان نیست.

شما خودتان یاد هستید جناب.

تو یادت نیست

وقتی که زمان زمان

حمام پر از ظهور شده بود.

احتمالا تو یادت می پرد و پرواز می کند.

احتمالا من هم یادت نیست

من در نور پنجره خشک می شدم

من کنار حرف های تکراری

و پلو های خیس.

احتمالا من هم فراموش شده ام

در همان ثبوت شور عکس ها

احتمالا نگاتیو ها بیشتر باید در تانک می ماندد.

می پرسی چرا؟

اون هم شما خودتان انالوگ هستید جناب.

جناب؟اگِران هستید؟

دیسمان می کنید؟

شما تن‌تان بوی ظهور می دهد.

دستانتان به دستان من که می خورد

ساعت هم دست به دست می شود

عقربه های‌ش.

حالا چه ربطی داشت؟

ربط که شما هستید جناب.

ما فقط بطری های خالی ظهور.

ما فقط کنار هم من من من.

ما فقط حرف است.

تو وجود دارد.

کافی و زیر ظهور و تابش.

تو فقط در کار است.خالی و خلوت و بس.

من هم وجود دارد.خودم که به ساعت فکر می زند.

به سپری شدن.

تو.

تو.

ما در اگِرانیم.چاپ می شویم.

به ظهور می رسیم و ثبوت‌مان در می رود.

شسته شده ایم.در حمام‌یم.خشک می شویم.

با یکدیگر غذا می خوریم.

شام.

شما،اگِران هستی

شازده.

من هم می گویم شب بخیر

نوشته شده در دوشنبه هفتم آبان ۱۴۰۳

-من یادم بود کسرا؛ یادم موند شیرینی طعم کلوچه های مادرت

یادم موند دستپاچه شدن جفت دست هام اون موقع که دوربین خودت دادی به دستم

تو مردی و من.. موند به یادم بار انزجار مرگ تو

شعر از.. لازم بگم؟ شعر برای بهار.

بهار امتداد

ماورای هر فصل

هر ساعت و هر انعکاس،

قدم می زند و وجود می خواند.

امتداد تو

برای هر بودن،

هر روز را ما می چشد.

بهار همیشه شروع

همیشه وجود

تمامِ شدن!

سراپاسبز.

- شعر از کسرا

چرا چون همه شعر های دفترت که برای من بود دوست تر داشتم؟ یا چون من جرمی گیلبرت نیستم و احتمالا قدرتی هم ندارم برای حرف زدن با روح دوست مرده ام حتی.. حتی اگر چیزی هم احساس نکنم.

وقتی روزی افتابی

کنار پنجره

تماشا نشسته بر ما

کدام دست برای گرفتن عکسی

برای همیشه به چشمانم خیره ماند؟

- شعر از کسرا

بهار می گفت حتی اون عکس که انداختم ازت هم ندادی به خودم

ایستاده بودی؛ درست کنار شورلت سفید

و در نزدیکی اسارت تو...

ازاد بودن را خواهم چشید       و

                                             رنگ باختن آسمان در اولین نگاه خیره ی تو به خورشید را

- شعر از کسرا

درخت جوان خشکیده

من به درخت می اندیشم..

به شاخه ها و برگ ها

به سبز به بهار

من به درخت می اندیشم به تشویش ریشه های پیر

به افسوس تنه های خسته در خاک،شاید در اسمان

من به باد می اندیشم

همواره در هر جهت.

من به باد می اندیشم به طغیانش علیه برگ ها.

من به باد می اندیشم با درختان جوان خشکیده که در دل باد به دنبال منجی می گردند.

به تسلیم شدن به تسلیم شدن.

به تقدیس اره می اندیشم با دسته ی بی رمق چوبی اش

به خرامیدن درختان جوان خشکیده

به اعجاب!

به واژگان بی صدای خود.

هنوز میعاد اسمان و باد و درخت پابرجاست؟

به نمی دانم های رمیده از افسوس.

من به درخت می اندیشم.

به طغیان به حصار

به جنگ و جسد

به اره و میراث چوبی ارزوهای درخت.

به اره و بهار درختان خشکیده

به ریشه فرسوده.

من هنوز به درخت می اندیشم.

من به خود می اندیشم.

به تلاطم خرابه ها و گریزگاهی به سوی بهار

به درخت می اندیشم. به سبز به بهار.

به وجود درختی خود

به دریای خاکی بی درخت.

به تشویش مسیر

به رنگ گندمزار می اندیشم.

روزی به شب

شبانه به روز هایی.

گاه به فرار و ایستادن ها..

به تلاطم خرابه های سنگی و گریزگاهی به بهار

من به امواج باد به فانوس رهنما

روبان سبز خداگونه ام،مدام مدام

من به درختان جوان خشیکده،به خودم!

به نظاره ها به واقعیت نه

به حقایق.

به کسی که خلق می کند اثری را

به نگاهش که آرام چون اندیشه ی درختان است.

ای درخت جوان خشکیده

ای سرانجام!

مردن رویا ها در بلوغ

ایا من فکر می کنم که می اندیشم

به گندم زار به باد به اره درختان جوان خشکیده.

اغوش پذیراست!

به دنبال خود بودم ای درخت جوان خشکیده

مرا از یاد نبر گندم زار!

راه ما راه سپردن است

زینب کسرا_مهر ماه 1382

بعد از دوباره فکر کردن و تصحیح:

از حالت آرمانی درامد و فضایی باز تر گرفت.

امتداد یافته تا ماورا.

- شعر از کسرای عزیز عزیزم، عکس از بهار

تو آروم خوابیدی دوستم و من از دفتر تو شعر می خونم، لالایی لالایی تو گوش باد. یادت هست ماورا ما؟

- تو عزیزدل من بودی

- وعده ما ایرانی روشن باشد

قسم به اسم آزادی

به لحظه ای که جان دادی

به قلب از هم پاشیده

قسم به فریاد آخر

به اشک لرزان مادر

که راه ما باشد آن

راه تو

ای عزیز
به یک صدا؛

جاویدان

ایران عزیز ما

زمستان یک هزار و چهارصد و پنج

نگرا؛

با آرزوی دو شقه شدن کمر نظام و دیکتاتوری حال حاضر.

متاسفم که به رسم وبلاگ نویس ها از اخبار روز و کشتار نمی نویسم. قدری درد دارم که با نوشتن بی ربط در خودم آروم می کنم. 

 تا از خاطرم نرفته در اینجا هم آقای استاد زحمت کشیدند و آلبومی برای دل های جوان؛ دقت کنید نگفتم گوش ها:) تدارک دیدند. 

پس بشنوید و کیفور شوید

- آپلود شده در تاریخی به بعد از هجده و نوزدهم دی ماه. 

برگرفته از وبلاگ فقید اینجانب

- برسد به دست موسیو دارابی.

امضا: باد

به وقت پنج و ربع صبح سه شنبه

.

من عاشق پیکانم و کادیلاک الدورادو. وقتی این عکس تو وبلاگ قبلیم می گذاشتم دوشیزه ای اومد و در گوشی گفت بهم فکر می کنم به اندازه آوای شهلا زیبا باشی. من عاشق گل های وحشی ام و لابه لای همه دفتر و کتاب هام همیشه تاکسیدرمی های فراوون از گل های عجیب گل های دشت و کوه و صحرا دارم. تو توی خواب من با یک شاخه گل بنفش و یک دوربین فوجی به گردنت بودی. ولی تو مرده بودی؛ من توی خوابم میدونستم که تو مردی. تو عاشق شهلا بودی و فوجی چاپ فوری من. تو بهترین دوستم بودی پسره تازه به بلوغ رسیده. می مردی اگه خودت نمی کشتی آره؟.. می مردی آره. هنوزهم حرف می زنم با روح عتیقه تو توی خونه. دیگه آرتوش گوش نمی کنم کلاغ های خیابون بیان من به منقار بگیرن و ببرن، ببرن تا رسیدن به بی تایی. حالا نه انعکاسی دارم و نه آرامشی. از دور چرا.. اما نزدیک به من نیا. دیگه سبزآبی کبود نیستم. دختر ترین زیبا که هدایت می گفت هم نه، نیستم. نشسته ام رو به آفتاب خدا و ندیدم بچشه کسی طعم از آزادی؛ در نزدیکی اولین نگاه من به خورشید. مگر نه اینکه خیام گفته بود پیش از من و تو.. ؟

- لیل و نهاری بوده است

 اما من خیلی خوشحالم از این بابت که سیاره ما گل داره و باغِ گل

- لیسیانتوس های ناز سفیدم رو زیبا خریده. رزهای دیگه رو خودم چیدم. تمام دیروز عصر مشغول بودم با هرس بوته ها، تاج گل و دسته گل درست کردن برای میز ناهارخوری، هال و اتاقم. امروز هم پنج صبح بیدار شدم. دیتاکس زعفرون و دارچین تست کردم؛ اینبار بدون اسلایس لیمو و خیار. باز قهوه آسیاب کردم و باز اسپرسو خوردم. بازهم که می نویسم فکر یک شات دوباره افتاده به جونم و حتماام که قصد جونم کرده وگرنه من بمیرم به گمونم با این افت فشار و کم خونی که دارم اگر بیشترتر از این زیاده روی کنم در طی روز

می گفتم به زیبا و بابک اون روزها که نبودید من چای هم دم نمی کردم تو خونه حتی. قهوه غم می خوردم فقط. 

بابک می گفت انقدر دوست داری بچه ها رو یعنی بهار؟ سر تکون دادم.

- موسیکی پیشنهادی روز : You can ask the flowers

،،

- آقاهه پیانیست با موهای طلایی؟ 

شاید باید گل یاس باشی.

-  آنچه اسمیت دارد؛ قلب های ماست

- دانشگاه تهران

-- من ارتباط خوبی با بچه ها دارم به طور معمول. بچه های کوچیک،، بچه های مردم. 

همیشه تلاش می کنم تا چیزی از اون ساعات خنده بمونه به یادگار برای من. چیزی شبیه به نقاشی اگر همراه نباشه دوربین عکاسی با من. 

نقاشی پایین تصویری هست از هرآنچه که می گذشت در ذهنیت کیان ده ساله.

- در صندوق..

آخرین بار که به توچال رفتی و سه روز در کوه مانده بودی بی خبر! پدرم فکر می کرد تو مرده ای محسن!! آدم بشو محسن!

-  شات رو در این حال که هر دو یک دست از فرمون دوچرخه گرفته بودیم انداختم؛ یک دستی. لنز نیکونم هم شکسته بود این‌جا.

پرسش کنکوری: آدمی که خواب اون نمی بره با خودش و در عین حال کمتر از سه ساعت دیگه باید بیدار باشه چی کار می کنه؟ می شینه و برای از حالا تا هفته آینده الی "هشت سال بعد" برنامه ریزی می کنه. آفرین؛ اون انسان ناسالم خود خود منم. کم کم داره خوشم میاد ازت زن. همیشه میومده اما خب.

صبحانه ساعت هفت صبح خونه خاله خوردم. و می گفتم به زیبا اندازه هزار سال چرچر کردیم دوتایی انگاری. از فیزیک کوانتوم و نمی دونم معنویات و فمینیسم تا چی و چی. جنازه له و لورده بودم از دیشب من. دراز می کشیدم بعد از صبحانه و فادیا میومد دفتر و کتاب هاش میاورد بالای سرم منتظر نشسته بود بچه تا یک کوچولو سرحال بشم من و بازی کنیم؟ شهرک غرب منطقه جالب برانگیزی هست این رو تا قبل از پیاده روی عصر نمی دونستم من. جالب که می گم.. باید پیاده رفت تا فهمید. کفش تخت پوشیده بودم هرچند و دراومد پدر جفت پاهام. فادیا می گفت بهم بالرین می پوشی بهار :) خنده ام گرفته بود از حرف زدن شیطونک. چپ و راست خوشگل گفتن هاش به من. کتابخانه ملی پاتوق امیرحسین و فاطمه بودیم که درنهایت برای شام هم خونه برگشتیم و تا اون موقع رسیده بودن زیبا و بابک هم. دیگه امم.. امیرحسین صنایع و فاطمه کامپیوتر شریف می خونه. به فادیا می گفتم از رفیق رفقات چه خبر جوجه؟* رفیق فادیا پیرمرد هفتاد ساله عهد پهلوی هست که تخته نرد بازی می کنه باهاش، موسیو افنانی. از کارخونه دارهای زمان شاه تابحال، تخته دست ساز هم می سازن اتفاقا،، همسایه طبقه پایین خاله اینا میشن. منم پروپرو دست فادیا رو گرفتم زنگ زدیم به روشنک جون (همسر آقای افنانی امیر جون:) هستین ما بیایم تخته تون ببینیم؟ :*)) انقده گوگول مگول بود امیرک با گرمکن و تیشرت می گفت برامون از قصه انوشیروان و وزیر اون که چطور رسیده شطرنج هدیه به شاه ایران از هندوستان و دستور داده تا بازی ای بسازن بنابر تقدیر و تدبیر!! اولین دست اولین تاس که انداختم با جفت شیش من پیش رفت و فادیا غرغرکنان می گفت تموم شد دیگه بهار به این خوش شانسی، هم تدبیر داره و هم تقدیر :) خلاصه که این بود مستندی از ماجراهای روزانه من مربوط به شنبه اما و نه امروز.

این هم یک شات معمول با دوربین موبایل فاطمه که انداختیم از محوطه کتابخانه

-- راک ایرانی ام گوش می کنید؟ جوجوبلاها**

دوازده ساعت دیگه آپدیت می نویسم از آنچه گذشت

آپدیت پست به وقت ده و بیست دقیقه شب: روزی بود پروداکتیو. به عبارتی همان روز قابل قبول

در ادامه نوشته بودم: شروع کردید به گفتن، انتشار، اشتراک و درنهایت ادامه دادن. اجازه بدید تا به بهانه روز شکرگزاری هم تشکری بکنم 

از یوتیوب خودم بابت ساجست جمع کردن مداد ها در سیاره ای که کسی به فکر مداد ها نیست.

-

آقای توکلی؟ بزرگ ترین گوینده مورد علاقه من از تمام جهان تولید محتوا و چرند مرند گویی بودند. مردک بورژوا

پی نوشت: سرما مرا خورد و من کلداکس بلعیدم

- این وداع یک زوج هشتاد ساله نبود، نه. این دیدار دوباره دو عاشق بعد از شصت سال فراق یار دیدن و غم ماتم بردن بود. حال هیچ یک زنده نیستند بعد از این عکس. به یادم هست اشک چهره همسر پیرمرد که زنی بود لاغر اندام مقابل با تصویر بوسه پیرمرد به روی پیشانی معشوق شصت ساله اش.

- تنها مورد که جالب برانگیز بود به چشم من از این بنا این بود که موقع راه رفتن (بدون کفش) به روی مرمر های اون؛ از سنگ های سرد به گرم می‌پریدی.

- موسیکی پیشنهادی:* از هنگامه یاشار

- به پی نوشت: مارسی که حدوداً در سال ۶۰۰ قبل از میلاد توسط مهاجران یونانی از فوکایا تأسیس شد، 

قدیمی‌ترین شهر فرانسه و یکی از قدیمی‌ترین سکونتگاه‌های مسکونی در اروپا است.

- یاد می‌گرفتیم باهم؛ چرا باید برای یک خانوم گل بچینیم

همون چند تا دونه شاخه رو هم با دستای کوچیکش آورد و داد به من

عزیزکم

تو یک روز برای زیبا ترین دختر این زمین بزرگ ترینِ دسته گل ها و لبخند هارو با خودت می‌بری

- ناخدا می گفت ترسناک ترین جای دریا اونجاست که نتونی مرز بین آسمون و آب تشخیص بدی از هم

+ معنی شو نفهمیدم. بخوابیم؟ دمنشوم ریختم بعدش می خوابم، ممنونم ازت بهار

- می تونی بگی آب کجاست؟

+ ۱۲:۱۲ 

پایین

- می تونی بگی آسمون کجاست؟

+ بقیه اش آسمونه

- تصور کن این یک صفحه سفید باشه و تو روی لنج آمیخته ای می بینی از هیچ چیز

دیگه نمی تونی مرز بچینی پیش چشم هات،، من شنیدم تعادل خارج می شه از دستت حتی.. چیزی شبیه به خلا زمینی

پنج شنبه شب به وقت دمنوش

- من تک تیرانداز نیستم؛ نه

- یک زمانی هم نگرا بودم. خیلی قبل تر از اینکه سیمین فلک یا که بهار؟ باشم.

احساس دارن نوشته ها؛ حرف ها و یا امضایی که به جای می گذارید.

- با لاک جیگری کف دست هات؛ قو. این عشق یا طلسمِ؟

- و حوض یک کافه در دربند

- جنتلمن کوچک؟ خوابالوی ناز.

- انجیر معابد

چابهار

- خاله زینب؛ تو بودی که بهمون یاد دادی زندگی دوست نداشته باشیم. تو وادارش کردی، تو!! 

اون تو رو دید که خودش کشت. از خودم متنفرم که نقش تو رو بازی کردم توی اون فیلم من. خاله زینب.. چرا این کار با زندگی دوستم کردی؟ 

+ عالی بود بهار،، کات 

دوربین هارو خاموش کنید. هی هی آب می خوری؟

- امروزاون کتاب تاریخ موسیقی رو می خوندم. مفهوم نت زینت جالب برانگیز بود برام

+ باخ و برو بچه ها

- بله

+ اوهوم فقط یک علامت نیست استایل داره مثلا زمان هندل و باخ نمینوشتن خودشون میدونستن. استایل باروک از دل نوازنده میاد

- شاید نه ازنظر هارمونیک نویسنده می گفت درنقد اجرا تنها برای دیگران از اجرای "نت اشتباه" استفاده می کنیم. به چشم یک اصطلاح نسبی. و به طنز؟ این رو من نمی دونم و اگر اجرای یک نت اشتباه برگرده به خود شخص از زینت اون یاد می کنیم

+ این جای فکر داره. جالب بود امشب اینو گفتی بهم

شرایطش حتی

فکر میکردم

بهار واقعا اجرا کردن

یک حال عجیبی داره

اولین اجرای من دبوسی بود

- مهتاب؟

+ نه من اون روز آرابسک از دبوسی رو زدم و یک والس از شوپن

- با وجود اینکه تجربه ملموس ندارم اما شما نوازنده ها.. از عارفان زمین باید باشید

+ نمیدونم چی بگم. این نظر تو قشنگه. 

چون نوازنده برای همه مینوازد. و بهار سخت ترین مخاطب اون گروهی هستند که عام شاید محسوب بشن اما "موسیقی رو میفهمن" و با هنر مانوس هستند

- حتی این اقاهه هم می گفت کدوم آدم عاقلی تموم زندگیش رو وقف پرداختن به طرح هایی می کنه که از دوازده نت بدست میاد

و می گفت چیزهای بهتری برای پرداختن وجود داره

+ میگفت باید دیوانه بود

- من از دیوانه نه، عارف می گم،، یک گم گشته

و من شیفته ام درباره کار تو؛ نمی گم موسیقی. چون نجوا در نظرم همه پیام صداست

مثل لالایی مادر

یا که یک زمزمه زیرلب

کار تو زیبایی داره در نگاه من. می تونم ساعت ها بشینم و خیره باشم

+ مسیرش منم عاشق مسیرم

این رو من درونت دیدم همینطور. به نوبه خودت. و این از دوست داشتنی های  شماست

برای من امشب درس بزرگی بود. تا فراموش نکنم آهنگ زندگی رو. همینطور طبیعت با تو گفتن و یاد گرفتن

- هرگز نمی تونستم متصور این باشم که یار آینده من بی درک باشه از زیبایی

می تونست هنرمند هم نباشه و اما مثل خود من یک هنر دوست خوب

+ و همچنین من

- پس چه بهتر که یک هنرمند قهار از آب دراومدی عزیزم :)

+ :))

دوشنبه شب به وقت چای

فیلمی از کسرا حیدری زاده

- دختری که نگاهش را دوست داشتم؛ اسرا

با لباس بلوچی vs بدون لباس بلوچی

موبایل شات هارو خودم هم جدی نمی گیرم خیلی. شما هم نگیرید نانازبلاها (بوس.)

- اممم شوشتر و.. تهران؟