پابرهنه تا صبح

دوباره رنگ، منگ. سبز، سفیدِ بنفش. پلک های خیسم تو راه خونه. میگم به خودم جون ندارن پاهام و بیدار می مونم باز. تنفر بار این اضطراب، رقابت و هر ثانیه نقد من به خودم. تلاش، تلاش، تلاش، تلاش و باز هم تلاش. خوابیده هم باشم که باشم تفاوتی نیست؛ تقلای تلاش هست با من. متنفرم از هربار از دست دادن امتیازم. متنفر. متنفرم از بلاگم و این جا نوشتن و غر زدن حتی. باید بمونم بالاسر کار و جیک هم نزنم. باید که غصه نخورم به این حد و اندازه تا هرکسی رسید به من نیاد و بگه خیلی لاغر شدی بهار خیلی. باید یک چیزی بخورم وگرنه که بعید می دونم تا کمتر از سه ساعت دیگه زنده بمونم حتی. 

کامنت های اینجارو نخونده پاک می کنم. پس شمارو به مسیح اینقدر خزعبل ننویسید

جهت یادآوری موسیکی پیشنهادی؛ متن عنوان سرچ بفرمایید از فرانک سیناترا